ขวดครีมอาบน้ำที่ถูกเปิดด้วยความเร็วอย่างไม่ตั้งใจ
กลับเกิดฟองสีรุ้งบางเบา มากมาย ลอยเต็มห้อง
ฉันยิ้มให้กับเจ้าฟองน้อย น้อยเหล่านั้น
ลอยล่อง..ล่องลอย สูงขึ้นไป สูงขึ้นไป
แต่เพียงครู่เดียวเท่านั้น..มันก็แตกสลาย
พวกที่หลงเหลืออยู่..กลับลอยต่ำลงสู่พื้น
ท้ายสุดของชะตากรรม..ไม่ผิดแผกกัน
แตกสลาย..หายไป ราวกับไม่เคยมีตัวตน
และไม่รู้ว่าทำไม..ความรู้สึกเศร้าใจเกิดขึ้นกับฉันอีกครา
สายใยที่เชื่อมระหว่างสองฝั่งฟ้า
เคยสดใส มากมาย ราวกับเจ้าฟองสบู่สีรุ้งเหล่านั้น
ทว่าในวันนี้..ฉันไม่มีความมั่นใจใด ใดอีกต่อไป
มันยังคงหลงเหลืออยู่บ้างไหม?? หรือละลายหายไปหมดสิ้นแล้ว
ฉันไม่รู้..ไม่รู้จริง จริงค่ะ
เสียงเพลงเศร้า เศร้าดังแผ่วเบามาจากที่ใกล้ ใกล้
ตอก..ย้ำ ให้ฉันสำนึกถึงความห่างไกลของเราได้ดีเหลือเกิน
ฉันรู้..ฉันรู้ ภาพของฉันในใจคุณ..ที่เคย "เหมือนจะ" ใช่
เวลานี้..คงไม่ต่างอะไรกับ"เงา"
เพราะคุณ..มองไปข้างหน้า
แต่ฉัน..เป็นได้เพียงแค่เงาลาง ลาง ถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง..
และจะไม่มีวันมองเห็นได้เลย